30.11.96: Πρωί Σαββάτου. Ξαφνική καταιγίδα.
Αναζητώντας καταφύγιο κρύφτηκα στο Info café.
Όταν η μπόρα πέρασε, έφυγα μαζί με τον γάτο...
Αναζητώντας καταφύγιο κρύφτηκα στο Info café.
Όταν η μπόρα πέρασε, έφυγα μαζί με τον γάτο...
“Παραδοξότατη ιστορία
ενός πρίγκιπα
που έγινε γάτος
ή ενός γάτου
που ήταν πρίγκιπας”
[…] Όταν έγινε γνωστός ο θάνατος του Νταϊνέο, όλος ο κόσμος ήθελε να τον δει. Αλλά η εξώθυρα του μεγάρου Μπαλάντσα παρέμεινε πεισματικά κλειστή: ο πρίγκιπας Πόλκαμο είχε δώσει διαταγή να μην αφήσουν κανέναν να περάσει… Ωστόσο οι γυναίκες δεν πειθάρχησαν στις διαταγές και όχι λίγες πεπλοφορεμένες κυρίες, δίνοντας γενναία φιλοδωρήματα στο υπηρετικό προσωπικό, κατόρθωσαν να εισδύσουν στο μέγαρο και να ανακατευτούν με τους συγγενείς. Το βέβαιο είναι ότι το δωμάτιο όπου είχαν αποθέσει το φέρετρο ήταν γεμάτο γυναίκες οι οποίες, αν και δεν τολμούσαν ν’ απλώσουν χέρι και ούτε καν να τρεμοπαίξουν τα βλέφαρα, καταλάβαινε κανείς ότι φλέγονταν όλες απ’ τον ίδιο πόθο: να γυμνώσουν τα πόδια του νεκρού και να δουν επιτέλους αν όντως ήταν γατίσια. [...]
