Λόγος Ανήσυχος

....... Μ’ αρέσει να λέω. Θα έλεγα μάλιστα: Μ’ αρέσει να φτιάχνω λέξεις. Οι λέξεις είναι για μένα σώματα που μπορώ να ψηλαφήσω, σειρήνες που μπορώ να δω, αισθησιασμοί με σάρκα και οστά. Ίσως επειδή ο πραγματικός αισθησιασμός δεν έχει για μένα κανενός είδους ενδιαφέρον -ούτε νοητικό, ούτε ονειρικό- η επιθυμία μέσα μου έχει μεταμορφωθεί, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που μου δημιουργεί εσωτερικά λεκτικούς ρυθμούς, ή τους ακούει από άλλους. Ανατριχιάζω κάθε φορά που κάτι λέγεται όμορφα. Μια σελίδα του Φιάλιο ή μια σελίδα του Σατωμπριάν κάνουν τη ζωή μου ολάκερη να μυρμηγκιάζει μέσα απ’ όλες μου τις φλέβες, με κάνουν να ξεχειλίζω, μέσα σ’ ένα ήρεμο τρεμού-λιασμα, από μια άπιαστη απόλαυση που γεύομαι εκείνη τη στιγμή. […]
Σαν όλους τους υπερβολικά παθιασμένους, γεύομαι τις απολαύσεις της απώλειας του εαυτού μου, ζώντας σ’ όλο της το μεγαλείο την ηδονή της παραίτησης. Έτσι συχνά γράφω χωρίς να θέλω να σκέφτομαι, μέσα σε μια κατάσταση εξωτερικής ονειροπόλησης, παραδομένος στα χάδια των λέξεων, σαν μικρό παιδί μέσα στην αγκαλιά τους. Είναι προτάσεις κενές από νόημα, που κυλούν, νοσηρές, μέσα στη ρευστότητα ενός κύματος που αισθάνομαι, στην αμνησία του ρυακιού που τα νερά ανακατεύονται κι αοριστοποιούνται, διαφοροποιούμενα συνεχώς, διαδεχόμενα τον ίδιο τους τον εαυτό. Έτσι οι ιδέες, εικόνες, τρεμάμενες μέσα στην έκφρασή τους, περνούν μπροστά μου σαν ηχηρές ακολουθίες από ξεθωριασμένα μεταξωτά όπου αχνο-λάμπει ένα φεγγαρόφωτο ιδέας, κηλιδωμένο και θολό. […] ”

Φερνάντο Πεσσόα

από το "Βιβλίο της Ανησυχίας"